Ulaşım Bilgileri

+90 555 838 8188

hayatiminalfabeiledansi@gmail.com

Konak İzmir

Tüm Hakları Saklıdır 

HayatiminAlfabeİleDansi 2019

Desgned By: Tunç Yenihayat

Günah Çıkarma Deneme : De-Ray Olmak

Yazmadan önce şöyle bir düşündüm de hayatım ne zaman rayından çıktı diye. Çünkü hatırlıyorum bir ara, hem başarılı hem de mutluydum. Sonra korkmaya başladım ve tüm hayatım en iyisi değil de alternatiflerle dolu oldu. İlkokul sonuna doğru sınıfın en başarılı 10 öğrencisiydim. Sonra ortaokul başladı.


Not: Dikkatinizi çekmek isterim, bu bir kişisel başarı değil, kişisel başarısızlık serüvenidir.


İşte orada ilk duvara çarpışmam gerçekleşti . O üç yılda çalışkanlıktan, başı boşluğuna doğru bir hayatım olmaya başlamıştı. Ve ben bunu 8.sınıf sonu lise giriş sınavı (LGS)' nda alamadığım puanla anlamıştım. Dershanede sınava üç aya kadar hep ilk sınıflarındaydım ki. Bir ara 1.sınıfa yükselmiştim. Ama ne oldu da son sınavda 8.sınıfa kadar düşmüştüm ki on sınıf vardı.


Bu tam anlamıyla bir kaostu. Utancımdan aileme dahi söyleyememiştim. Utanarak dershaneye gidiyor hatta bir ara gitmemeyi düşündüğüm de olmuştu. Ama o zamanlar paranın hükmü bende değildi tabi.

Lgs tabi ki de berbat geçmişti. Anadolu lisesi falan hayaldi. Şehir dışı falan ucundan oluyordu. Sonra not ortalamam ile bir süper lise (ingilizce ağırlıklı lise) ye gitmiştim. Ve şu an düşünüyorum da . Hiç gitmeseymişim keşke. Allahtan son sene taşındık da sonraki lisem hayatımı kurtardı. Ve o son seneki uğraşla bir lisans bölümü kazanabildim. Gerçi o da ne işime yaradı diye sorarsanız, onun için de farklı bir yazım olacak.


Lisede ki bu başarısızlık ile utanmaktan kimseye nereye gittiğimi ve ne yaptığımı söyleyemez olmuştum. Ve ergenlikte bu hareket sonucu şimdi ki hallerimin temeli oldu. İnsanlardan uzak yaşayan ve seçimlerinin hep merkezinde sadece ben olan, bir asosyallik. Bisiklet sporuna da sırf bunun için başlamıştım. Çünkü tek başınasın dağda,yolda, kampta ve tüm kontrol sende.


Lise son sınıfta bile susan, dışlanan kendi çehresinde yaşayan bir korkaktım. Tabi lise 2’de yediğim bir meydan dayağı da buna etkili olmuştu. Korkudan tüm yazı evde geçirmiştim. Kız muhabbetlerinden niye bu kadar uzak olduğumun da bununla ilgisi var tabi ki de.


Şu an düşünüyorum da hiç derslerimi anımsamıyorum. Bu durum o kadar etkili olmuş ki, okulum hakkında tek hatırladığım derslerim günden güne kötüye gitmeseydi. Sonra üniversite sınavına girmiş ve yine vasat bir bölüm kazanmıştım. Hatta hala bile söylemeye utanırım. Allahtan şu blog işleri girdi de kendimi yazar olarak tanıtıp, insanların ilgi alanını kaydırıyorum.


Üniversite sonrası da bir çok iş değiştirdim . Şansıma hep kurumsal firmalar denk geldi. Ama bir sorundan hep çıktım. Neden derseniz, sebebi basitti. Kendimi o kadar baskılamıştım ki, hayattan ne istediğimi bilmeyen biriydim. Bir an da patlayıp çok istifa etmişliğim vardır.


Şimdi şansımın avantajlarını kullanıyorum. Ve aile şirketinde çalışıyorum. 1 yıl oldu. Kabullenmeye başladım herhalde. Ya da bıraktım mı bilmiyorum. Çünkü aile şirketinde de iki defa istifa edip dönmüşlüğüm vardır. Dengesizlik konusunda rekora koşuyorum galiba.


Bunları niye mi yazıyorum. Bir insanın yetişmesinin ne kadar karışık ve komplike olduğunu yaşanmışlıklarım üzerinden yazmak istedim. Çok karışık bir organizmayız. Ve ergenlik cidden sıkıntılı bir dönemmiş. "Lütfen çocuk yapmadan bunları dikkate alınız".


Günümüze dönersek bisiklete devam etmiyorum ama bu seferde kitaplara kaçtım. Okuyorum , çokça okuyorum, araştırıyorum. Ve size yazıyorum. Ama toplumdan kaçamıyorum. Son 15 gündür sabahları iş dışında evden çıkmıyorum. Ve fark ettim ki yazacak metin de çıkmıyor. Çıkmakta hiç içimden gelmiyor.


Saygılarımla;


Tunç Yenihayat

5 görüntüleme
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now